(ค่ายแม่ลา)
ดอว์ โม โม วิน เป็นผู้นําที่มั่นใจในบทบาทของเธอในการเป็นหัวหน้ากลุ่มเป้าหมายที่จัดการโดยชุมชน (CMT) ในค่ายผู้ลี้ภัยที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
เธอและครอบครัวมาถึงค่ายในปี 2549 หลังจากประสบปัญหามากมายในพม่า/เมียนมาร์
เกิดเป็นชาวลีซูทางตอนเหนือของรัฐฉาน ครอบครัวของ Daw Moe Moe Win ถูกบังคับให้ย้ายหลายครั้งเพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง
เธออาศัยอยู่ในรัฐคะฉิ่นอยู่ระยะหนึ่ง แต่พ่อแม่ของเธอส่งเธอกลับไปที่รัฐฉานเพื่อหลีกเลี่ยงการเกณฑ์ทหารจากกลุ่มติดอาวุธ จากนั้นจึงไปย่างกุ้ง
ในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ Daw Moe Moe Win ทํางานเป็นแม่บ้านสําหรับอาหารและที่พักขณะเรียน เธอไปทํางานสุ่มอื่น ๆ อีกมากมายหลังจากที่เธอย้ายไปหอพักในขณะที่เรียนต่อ
การศึกษาของเธอถูกตัดขาดหลังจากการจลาจลของนักศึกษาในปี 1988 ทําให้มหาวิทยาลัยต้องปิดตัวลง จากนั้นเธอก็แต่งงานและมีลูก ในปี 2006 เธอมาถึงแม่ลาพร้อมกับสามีและลูกสามคน
ครอบครัวรอหนึ่งปีเพื่อรับปันส่วน แต่ระหว่างที่พวกเขารอ Daw Moe Moe Win ไม่เสียเวลาในการเริ่มสอนเด็กผู้ลี้ภัย
เป็นเวลาห้าปีที่เธอสอนภาษาอังกฤษ พม่า และคณิตศาสตร์ให้กับนักเรียนที่บ้านของเธอ เฉพาะนักเรียนที่จ่ายได้เท่านั้นที่จ่ายบางครั้งด้วยข้าว
เธอเริ่มทํางานกับคณะกรรมการประสานงานกลุ่มชาติพันธุ์ (CCEG) และในที่สุดก็ได้รับการเลื่อนตําแหน่งเป็นผู้ประสานงานเพื่อวางแผนกิจกรรมและทํางานร่วมกับคณะกรรมการค่ายและหน่วยงานไทยในประเด็นต่างๆ
ในปี 2012 เมื่อเปิดตัวการกําหนดเป้าหมายที่จัดการโดยชุมชน Daw Moe Moe Win ได้รับเลือกให้เป็นผู้จัดการ คนทํางานหนักเข้ารับตําแหน่งใหม่ด้วยพลัง ความมุ่งมั่น และความเข้าใจในความท้าทายของบทบาทที่หมายถึงการทําให้แน่ใจว่าผู้คนประมาณ 40,000 คนจะได้รับปันส่วนที่พวกเขาต้องการ
ความอุตสาหะและความยืดหยุ่นของเธอช่วยให้เข้าใจและยอมรับระบบในชุมชนได้ดีขึ้น แม้จะมีความท้าทายมากมายในการทํางานของเธอ แต่ Daw Moe Moe Win ยังคงประสบความสําเร็จในงานนี้และเธอยังคงมุ่งมั่น
“ถ้าเรามองจากมุมมองทางสังคมหรือศาสนา CMT ก็ยุติธรรม สอนให้ผู้ที่มีแบ่งปันกับผู้ที่ไม่มี ในขณะที่ส่งเสริมการพึ่งพาตนเองสําหรับผู้อื่น” เธอกล่าว
สําหรับคําถามเกี่ยวกับการกลับไปพม่า/เมียนมาสักวันหนึ่ง “ฉันจะกลับไปได้ก็ต่อเมื่อมีสันติภาพที่แท้จริงโดยไม่มีการละเมิดสิทธิมนุษยชน ฉันเป็นห่วงลูก ๆ ของฉัน พวกเขาจะมีโอกาสจํากัดมากในการรวมตัวกัน”