(ค่ายแม่ลา)
ตั้งแต่เด็ก Saw Thin Paw มีอาการปวกเปียก ในช่วงชีวิตวัยเด็กส่วนใหญ่ของเขานั่นหมายความว่าเขาต้องรับมือกับความรู้สึกไม่มั่นคง
ในปี 1997 พ่อลูกห้าคนและครอบครัวของเขามาถึงค่ายแม่ลา ซึ่งเขารู้สึกว่าเขามีโอกาสน้อยมาก
ในช่วงสองสามปีแรกเขาตกงาน เขาไม่รู้ว่าอาจมีการจ้างงานประเภทใดสําหรับคนพิการ หรือเขาจะเข้าหาใคร
อย่างไรก็ตาม เมื่อเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์และความไว้วางใจที่เขาพัฒนากับเพื่อนร่วมค่ายส่งผลให้ผู้คนสนับสนุนให้เขาทํางานเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย Saw Thin Paw รับบทบาทนั้น และไม่นานก่อนที่เขาจะได้รับการเสนอชื่อให้เป็นส่วนหนึ่งของคณะกรรมการส่วน
เมื่อประมาณสี่ปีที่แล้วเขาได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าส่วนในบทบาทที่กําหนดให้เขาจัดการกับปัญหาการจัดการที่อยู่อาศัยและค่ายและตอบสนองต่อความต้องการของชุมชนตามความจําเป็น
ระหว่างทางเขาเปลี่ยนใจเกี่ยวกับอนาคต
หลังจากยื่นขอตั้งถิ่นฐานใหม่ในที่สุดเขาก็ขอให้หยุดกระบวนการ เขาเริ่มหวังว่าสถานการณ์ในพม่า/เมียนมาจะคืบหน้า และวันหนึ่งเขาจะได้กลับไปกับครอบครัวไปยังสถานที่ที่เขาเรียกว่า ‘บ้านเกิด’
การเปลี่ยนแปลงสามารถเกิดขึ้นได้เขาเห็น
หลายปีก่อนเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะดูแลภรรยาและลูก ๆ ของเขาอย่างเพียงพอ เขาไม่เชื่อว่าผู้คนจะปฏิบัติต่อเขาในฐานะสมาชิกที่มีส่วนร่วมของชุมชน
วันนี้เขาเป็นผู้นําและเป็นคนที่ได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพจากผู้อื่น
สิ่งนี้ช่วยให้เขามีความมั่นใจมากขึ้นในความสามารถของเขาในการทํางาน และในความสามารถของเขาที่จะกลับมาดูแลครอบครัวในสักวันหนึ่งในชีวิตหมู่บ้านเก่าที่เขาคิดถึงอย่างสุดซึ้ง
เจ้าหน้าที่ค่าตอบแทนของ TBC เช่น หัวหน้าส่วนให้การสนับสนุนและความเป็นผู้นําที่สําคัญในการจัดการและการกํากับดูแลค่าย TBC สนับสนุนพนักงานที่มีความทุพพลภาพเพื่อให้พวกเขาสามารถมีส่วนร่วมในการกํากับดูแลค่ายได้อย่างเต็มที่เพิ่มการพึ่งพาตนเองและความมั่นใจ